“Only Because You Loved Me”~Maria Polydouri

Only Because You Loved Me

Maria Polydouri 1902-1930
Maria Polydouri 1902-1930

I only sing because you loved me
in the past years.
And in the sun, in summer ’s prediction
and in rain, and in snow,
I only sing because you loved me.

Only because you kept your hands on me
one night and you kissed me on my lips,
only for that, am I as fine as an open  lily
And I have a shiver in my soul,
only because you  kept your hands on me.

Only because your eyes looked at me
with the soul glancing,
proudly I adorned the ultimate
crown of my being,
Only because your eyes looked at me

Only because you noticed me as I passed
And by your look I saw passing
my svelte shadow as a dream
playing, hurting
Only because you noticed me as I passed

Because you hesitantly called me
And you stretched to my hand
And you had in your eyes the blur
A complete love
Because you hesitantly called me

Only because you liked it,
That’s why my passing kept being nice.
As if you were following me wherever
As if you came close to me somewhere
Only because you liked it.

Only because you  loved me I was born,
so my life was given.
In graceless unfulfilled life
so my life was fulfilled.
Only because you loved me I was born.

Only for your special love
dawn gave roses in my hands.
To illuminate for a moment your way
night filled my eyes with stars
Only for your special love.

Only because you loved me wonderfully
I lived to pullulate
your dreams, beautiful king
And so sweet I’m dying
Only because you loved me wonderfully

Γιατί μ’ αγάπησες

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες
στα περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο
κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν
με την ψυχή στο βλέμμα,
περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο
της ύπαρξής μου στέμμα,
μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν.

Μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάη
είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο
να παίζει, να πονάη,
μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες.

Γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες
και μου άπλωσες τα χέρια
κ’ είχες μέσα στα μάτια σου το θάμπωμα
– μια αγάπη πλέρια,
γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες.

Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε
γι’ αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα,
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε.

Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα,
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.

Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες
έζησα, να πληθαίνω
τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες
κ’ έτσι γλυκά πεθαίνω
μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες.

Maria Polydouri (Greek: Μαρία Πολυδούρη) (1 April 1902 – 29 April 1930) was a Greek poet,contemporary of KostasMaria Polydouri Karyotakis, with whom she had a desperate but incomplete love affair. Although she wrote poetry from at an early age, her most important poems were written during the last four years of her life, when, suffering from consumption,she was secluded in an      Athens sanatorium.  Unintentionally she became a literary legend in early 20th century Athens, and a link between the pre-war poetry of Karyotakis and the post-war poetry of Yiannis Ritsos and Angelos Sikelianos. Her poetry is full of sadness and sincere feelings. Love seems to be the strongest motive for Polydouri whose poems are lyric and spontaneous. Her language seems to be part of an oral conversation with her love interest. K. Sergiopoulos said: Maria Polydouri used to write her poems as if she was writing her personal diary. The transmutation happened automatically and effortlessly. To Polydouri, expression meant straight transcribing from the facts happenning in her emotional world to the poetic language with all the idealizations and exaggerations her romantic nature dictated to her.                                                                                                   
“Οι Τρίλλιες που Σβήνουν” (“The Trilles That Faint”; 1928) and “Ηχώ στο χάος” (“Echo In Chaos”; 1930) are her only publications


Comments are closed.

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: